معرفی کتابهای تاریخ هنر ایران، تاریخ عکاسی ایران و آموزش عکاسی استاد سهراب نعیمی.
کتابهایی بسیار خوب برای اساتید، دانشجویان و محققین در رشته های هنر و علوم انسانی
نظر دکتر صادق زیبا کلام و کتاب در فاصله دو عکاس اثر سهراب نعیمی:
بعد از خواندن کتاب ناخواسته رفتم با چند عکاسی که در محل بودند صحبت کردم. اصلا نمیدانستم که عکاسان در ایران تا این اندازه مشکل دارند و تاریخ اتحادیه عکاسان تا این اندازه خواندنی ست.
اگر من نویسنده این کتاب بودم به زبان انگلیسی مینوشتم زیرا مسئولین به فارسی نمیخوانند.
سهراب نعیمی نویسنده کتابهای رشته عکاسی و مهندسی در اینستاگرام خود با ارائه یک فیلم کوتاه از خود در زمان رانندگی از کلیه ناشران کتاب انتقاد نمود و اصول نمایشگاه کتاب را نیز زیر سوال برد.
از مهمترین رخدادهای حاصل از خوانش این کتاب می توان به فصل سوم اشاره نمود که در آن برای نخستین بار کلیه ژانرهای عکاسی طبقه بندی و سازماندهی شده است. در این کتاب نفیس ۱۰۳ عنوان عکاسی به صورت منظم کلاسبندی شده است و با توجه به اینکه این مهم برای اولین بار در ایران محقق شده است لذا می توان بر اهمیت این کتاب نیز اشارات بیشتری داشت.
کتاب عکاسی۲۰۲۲ با رویکردی کاملا علمی در فصل ششم، عکاسی را به صورت اینفوگراف مورد آموزش قرار داده است. به گونه ای که کلیه خوانندگان بدون نیاز به کتابچه های گوناگون و یا تنوع در تدریس، بتوانند عکاسی را به شکلی هوشمندانه و صحیح آموزش ببینند. لازم به ذکر است که کتاب آموزش عکاسی ۲۰۲۲ یک کتاب دانشگاهی می باشد و به همین خاطر در این کتاب، مفاهیم علمی جایگزین موضوعات غیر علمی و غیر رسمی در عکاسی شده است و حتی عکاسانی که سالهاست به عکاسی می پردازند نیز می توانند با خوانش این کتاب به بسیاری از اشتباهات خود در عکاسی پی ببرند. به طور مثال این کتاب برای نخستین بار روند و طریقه ارائه عکس در مجامع علمی و هنری را آموزش داده و همچنین به بخش بندی و تمایزات اصطلاحات عکاسی با انواع ژانرها و سبکها پرداخته است.
انتخابات اتحادیه عکاسان تهران در سال ۱۳۹۸ انتخابات و مفهومی که از آن در اذهان جامعه نمایان می گردد به مثابه رویدادی بس بزرگ است که ریشه در عمق تاریخ دارد و تصور جامعه نیز بر همین اصل مهم شکل می گیرد که انتخاب به معنای کارهای بزرگ است. اما از نوجوانی آنچه در ذهن من از انتخاب و کار بزرگ معنا می گردد شاید در ندیدن بعضی چیزها، نشنیدن بعضی حرف ها، سکوت کردن زمانی که برایم بسیار سخت بوده است و یا حتی دست کشیدن بر سر کسی خلاصه شود و همین اندیشه ساختار حضور در این انتخابات را برایم فراهم ساخت که بنیان آن فقط حمایت از جوانان و عکاسانی است که مسیر حرکتشان مطلقاً تناقضی با پیشرفت، برای همه عکاسان نداشته است. به خوبی به یاد دارم که یک روز قبل از انتخابات، در سالن همایشِ کوثر سمیناری بر پا شد که شمار زیادی از عکاسان و پیشکسوتان بزرگ تهران و حومه در آن حضور داشتند که من نیز از جمله سخنران های…
برادران نسیمیان فرج الله و شعبان نسیمیان برادران عکاسی هستند که هم دوره با اصغر بیچاره به عکاسی فیلم می پرداختند. این دو برادر که به صورت انحصاری عکاسان استودیو عصر طلایی بودند نه به میزان بیچاره و ترپانچیان، اما آن ها نیز عکس های بسیار زیادی را از فیلم هایی مثل: مشهدی عباد( صمد صباحی ۱۳۳۲)، دختر چوپان(معزدیوان فکری ۱۳۳۲)، میلیونر(امین امینی ۱۳۳۳) گرفته اند. شعبان که نسبت به دیگر برادر خود عکاس فعال تری بود تا سال ۱۳۴۴ در این عرصه فعالیت داشت. او …
یکی از عکس های اصغربیچاره به خاطر انتخاب زاویه ای غیر متعارف که در آن زمان حتی برای هنرپیشگان نیز عجیب بود دردسر ساز شد. او در یکی از فیلم هایی که هنرپیشه ای به نام نوش آفرین در حمام نقش آفرینی می کرده است از زاویه ی پایین و خلاف زاویه ی دوربین تصویر بردار عکسی را می گیرد که بعد از نشر آن موجبات مکدر شدن خاطر آن خواننده…ادامه دارد
ترپانچیان آتلیه عکاسی خود را در سال ۱۳۱۷ با نام فتو واهه در نزدیکی کوچه همایون واقع در خیابان نادری تاسیس نمود. وی که در سال ۱۲۹۱ در شهر ارزروم ترکیه متولد شده بود، پس از فجایع شدید ترکیه بر علیه ارامنه و در پی آن، کشته شدن پدرش، در سه سالگی به همراه مادرش به سوریه پناهنده و سپس به ایران آمدند. واهان که زندگانیِ پر از دردی را سپری نموده بود بر حسب یک اتفاق و آشنایی با محمد جعفر خادم(پدر همان علی خادم معروف) که آن زمان در میدان حسن آباد تهران آتلیه داشت، با عکاسی آشنا شد. او که استعدادی فراوان در امر چاپ و ظهور عکس داشت و به همین علت اسم و رسمی خوشنام نیز برای خود به ارمغان آورده بود، به خاطر آن که تابعیت لبنان را داشت هیچگاه نتوانست لابراتوار و عکاسخانه خود را به نام خود ثبت کند
اگر شروع سال ۱۳۲۷ تا میانه ی سال ۱۳۴۸ خورشیدی را آغاز موجی نو در سینمای ایران بدانیم، به همین سبب عکاسیِ فیلم نیز در این دوره از حیث ذوق ورزی عکاسان به یک روال و مسیر مشخص برای پیشرفت در عکاسی می رسد. در این دوره ی حدوداً بیست ساله، سینمای ایران محدود به فعالیت عکاسانی قرار می گیرد که نامشان را می توان به شکل ذیل یادآوری نمود. عکاسانی که اغلب در بخش های مرکزی تهران از قبل آتلیه های خود را بر پا کرده بودند.